DE HEUVELTJES DIE EIGENLIJK " WILBRINKBOS" HETEN

Iedere Inwoner van Voorthuizen kan u direkt vertellen waar de Heuveltjes te vinden zijn; richting Apeldoorn en dan ná "Zandbergen" links, zal het antwoord ongetwijfeld luiden.

Veel minder Voorthuizenaren zal het bekend zijn dat de heuveltjes deel uitmaken van een bosgebied dat zich tot over de Apeldoornsestraat uitstrekt en waartoe ook het Grijze Veen behoort. Een nog kleiner aantal inwoners tenslotte zal u kunnen vertellen dat het hele natuurgebied officieel de naam "Wilbrinkbos" draagt. Toch is dit de ware naam van het 124 ha. grote en zeer gevarieerde natuurgebied, waar behalve de heuveltjes, de bossen en het Grijze Veen, ook heideveldjes en weilanden deel van uitmaken. Het "landgoed" kwam op 17 januari 1962 in handen van de Stichting ,,Het Geldersch Landschap" door het overlijden van de vorige eigenaresse, mejuffrouw dr. G. Wilbrink. Reeds in 1957 gaf mejuffrouw Wilbrinkdie zich in het vooroorlogse Nederlands-Indië bijzonder verdienstelijk had gemaakt bij de ziektebestrijding in de suikerrietcultuur en daaraan een ere-doctoraat te danken had - te kennen, dat zij haar bezit onder Voorthuizen aan Het Geldersch Landschap wilde legateren.

Overeenkomstig de wens van mejuffrouw Wilbrink droeg het voortaan de naam Wilbrinkbos, ter herinnering aan haar vader, G. J. Wilbrink, die van 1884 tot 1895 notaris te Lunteren was. Tot het bos behoort ook het huis "Zandbergen" een uit 1938 daterende boerderij. In het huis "Zandbergen" had mejuffrouw Wilbrink een kamer waarin zij haar zaken regelde tijdens haar bezoeken aan het landgoed. Ze kwam dan op de fiets vanuit Lunteren, maar bleef nooit in Voorthuizen overnachten.

In het begin van deze eeuw vormden de Heuveltjes altijd het reisdoel bij uitstek voor de uitstapjes van de Barneveldse schooljeugd. Vooral de Barneveldse onderwijzer Groeneveld toonde een voorliefde voor dit terrein. In de edities van de Barneveldsche Courant uit 1905 en 1907 schreef de journalist: ,dat de kleinen zich in dit "bergland" niet weinig amuseerden, behoeft geen betoog', en ,de kleinen gingen per spoor naar Voorthuizen, waarna men naar de Heuveltjes wandelde. Daar werd gespeeld dat het een aard had, waarna men moe maar voldaan huiswaarts keerden. De geheele spoorreis kostte per kind slechts 7,5 cent. Hier kan dus werkelijk niet gesteld worden dat uitgaan veel geld kost'.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft het Wilbrinkbos nogal wat te lijden gehad. In het begin van de oorlog begonnen de Duitsers een gang door het bos te hakken. Ze wilden een schietbaan aanleggen waarbij de heuvels als kogelvangers zouden gaan dienen. Dankzij persoonlijk ingrijpen van burgemeester Westrik lieten de Duitsers het bos verder met rust en namen ze genoegen met de kokerschietbaan aan de Harremaatweg.

Wel werden er in het bos veel loopgraven aangelegd, waarin en waarom bij de bevrijding in 1945 fel werd gevochten. De Canadezen hebben toen met vlammenwerpers het bos uitgebrand. Na de oorlog werd bijna al het dikke, doodgeschroeide hout verkocht, uitgezonderd wat dikke beuken bij de heuveltjes. In het gebied kunnen we heel wat intrigerende namen tegenkomen. Wat denkt u bijvoorbeeld van het , , Duvelsbos", de .Bouwrnan's Heuvel", de "Viskom", de .Eieren-" en de , ,Paardeheuvel"?

De Viskom ligt aan de voet van de heuveltjes. Met veel fantasie kan men zich bij het zien van het met dorre bladeren gevulde gat een met kristalhelder water gevulde vijver voorstellen, waarin vroeger jong en oud kwam pootjebaden. Door de daling van het grondwaterpeil op de Veluwe is het water verdwenen. In de nabijheid van de Viskom ligt de zogenaamde Eierenheuvel. Naar men ons vertelde ging het op die heuvel op Paasmaandag levendig toe. De jeugd vermaakte zich dan met het rollen van appels, later sinaasappels en hardgekookte eieren vanaf de heuvel.

De Paardeheuvel, met vlak daarbij de imposante boomgroep "De Twaalf Apostelen", dankt zijn naam aan het verhaal dat daar in een ver verleden een ruiter te paard in het zand verdween. Vanaf die dag werd deze heuvel .Paardeheuvel" genoemd.